Ο Σεμπάστιαν άνοιξε το παράθυρο. Είχε ξημερώσει η μέρα που περίμενε εδώ και καιρό. Ένα κοπάδι πουλιών πετούσε για το νότο, σημάδι πως το φθινόπωρο είχε φτάσει για τα καλά. Άφησε τις σκέψεις και γύρισε στο γραφείο, το γεμάτο παπύρους και τετράδια, κάθισε στην καρέκλα και έβγαλε από το μπαούλο το παλιό δερματόδετο βιβλίο που φιλούσε σαν κόρη...
Ένας απαλός ήχος, σαν γουργουρητό, τον ξύπνησε. Ένιωσε ένα βάρος στο στήθος και απότομα σηκώθηκε τινάζοντας το μικρό αιλουροειδές που καθόταν πάνω του. Ευτυχώς θυμήθηκε πως δεν είχε βγάλει την πανοπλία του. Το κυρτό σπαθί κανονικά βρισκόταν κοντά στο χέρι του αλλά όχι αυτή τη φορά.
Οι καβαλάρηδες έφτασαν εκείνο το βράδυ λίγο πριν κλείσουν οι πύλες. Τα πρόσωπα τους ήταν κουρασμένα και τα ζώα τους κινούνταν με δυσκολία. Ο Άρχοντας του πύργου κατέβηκε να τους προϋπαντήσει με το γνωστό υπερήφανο και υπεροπτικό του ύφος. Βλέποντας όμως το λάβαρο που κρατούσε ο πρώτος καβαλάρης, έναν κόκκινο δράκο με ανοιγμένα φτερά έτοιμο να...
