Ο μπάρμπα Κώστας μένει μαζί μας στην ίδια αυλή. Λίγες γλάστρες, επί το πλείστον βασιλικοί, ένα κλουβί με δυο παπαγαλάκια και δυο πλαστικές καρέκλες είναι όλα όσα έστεκαν κάθε μέρα μπροστά στο σπίτι του. Ήσυχος άνθρωπος, κεφάτος. Χήρος για χρόνια από όσο μας είπε, τα παιδιά του είχαν τις ζωές τους στο εξωτερικό. Αυτός όμως δεν αφήνει τον Πειραιά...
«Έχω βαρεθεί κάθε χρόνο τα ίδια! Γιατί πρέπει να πάμε πάλι εκεί;»
«Ζητείται άτομο χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις, φοβίες και ψυχολογικά προβλήματα, με όρεξη για δουλειά και καθημερινή άσκηση. Μισθός πολύ ικανοποιητικός.»
Πρώτη Δευτέρα του έτους. Τελικά είναι πρώτη ή δεύτερη; Ανάθεμα το μυαλό μου. Τέλος πάντων αυτό είναι το ξεκίνημα μια νέας ζωής ή έτσι θέλω να πιστεύω. Από καιρό ετοίμαζα τα πάντα, έκλεινα παλιούς λογαριασμούς και τακτοποιούσα εκκρεμότητες. Δεν μπορείς να κάνεις καινούργια αρχή και κάτι να σε τραβάει πίσω.
Αυτό παραπήγαινε! Σήμερα θα ξεπερνούσε τον εαυτό της. Θα άφηνε πίσω την ντροπή και τους ενδοιασμούς και θα πήγαινε.
Η ιστορία μας ξεκινάει το σωτήριο έτος 1612 στους δρόμους της Γαληνοτάτης, όπως την έλεγαν οι κάτοικοι της.
Μια φορά και έναν καιρό ζούσε στην άκρη ενός δάσους μια γριά . Κανείς δεν την θυμόταν νέα και ούτε το όνομα της μπορούσε κανείς να θυμηθεί. Γι'αυτό όλοι την έλεγαν απλά Γιαγιά.
Από όσους έμεναν στην οδό Ονείρων, όποιον και να ρωτούσες θα σου έλεγε τα καλύτερα λόγια για τον Τρύφωνα. Ήσυχος, καλοσυνάτος, με το χαμόγελο στα χείλι και μια καλή κουβέντα για τον καθένα. Έμενε στο τελευταίο σπίτι του δρόμου, εκεί που άρχιζε το παλιό μισογκρεμισμένο τείχος που έστεκε ακόμα απομεινάρι παλιών και δοξασμένων εποχών για την πόλη.
Που λες κυρ δικηγόρε , να σου ο δικός σου ντυμένος στην πένα. Του κουτιού σε λέω. Κουστουμάκι σένιο, πουκάμισο, γραβατιά, σκαρπινάκι και μια καπαρντινούλα που είχα χαλβαδιάσει στην Ερμού. Άσε τεφαρίκι ο δικός σου. Ρίχνω και μισή μποτίλια Davidoff και με το χαμόγελο της Crest βγαίνω από το σπίτι.
Το καράβι έδεσε στο μικρό λιμανάκι του νησιού. Οι δέκα τυχεροί νικητές του διαγωνισμού «Ζήσε σαν εκατομμυριούχος» κατεβαίνουν γεμάτοι χαρά ενώ τις αποσκευές τους ανάλαβαν να κουβαλήσουν οι σκουρόχρωμοι αμίλητοι βαστάζοι. Γελαστοί και απολαμβάνοντας κάθε στιγμή που ζούσαν τα άτομα πλησίασαν στην μεγάλη ξύλινη πλατφόρμα που ένας μεσήλικας ντυμένος...
